Hâl⠓Kültür İhtilâli”nin etkisindeyiz!

Hâl⠓Kültür İhtilâli”nin etkisindeyiz!


Hâlâ “Kültür İhtilâli”nin etkisindeyiz!

 

 

Bugün gerek ailevî, gerek kişisel, gerekse toplumsal problemlerimizin çoğunun temelinde medeniyet dâvâsı yatar…

Çünkü biz kendi medeniyetinden koparılıp taklide yönlendirilmiş talihsiz bir milletiz.

Her millet başka medeniyetlerden etkilenebilir. Bu son derece normal bir etkileşimdir. Özünde kendi medeniyetini inkâr yoktur.

Bizde maalesef böyle olmadı. Hem şekil hem de muhteva (içerik) olarak farklı bir medeniyet (Batı) dayatıldı: “Medeniyet” değil, “uygarlık”!..

Özendirme olarak, dayatma hâlâ devam ediyor. 

Bu dayatmanın adına kâh “inkılâp” diyorlar, kâh “muasır medeniyet”, kâh “çağdaşlaşma” veya “moda”: Farklı kavramları harmanlayıp kafamızı da, ruhumuzu da karıştırıyorlar.

İlk ciddi bölünmeye bu yüzden maruz kaldık. Yeni duruma ayak uyduranlara “inkılâpçi-ilerici” dendi, için için direnenlere ise “gerici-yobaz-örümcek kafalı”!

Sonra da bölünmenin alt katmanları sökün etti: Laikler-dinciler, Kemalistler-ümmetçiler, sağcılar-solcular, açıklar-örtülüler… Bu tam bir “şaşkınlık süreci”dir!

Dayatmaya muhatap olan milletlerin bu süreci yaşaması kaçınılmazdır. “Yozlaşma” da tam bu süreçte başlar… Tam bir “kimlik aşınması” yaşanır! “Ben kimim?” sorusu havada kalır. Herkes farklı bir tanım yapar. Bu hengâmda ortak değerler güme gider, ortak paydalar çözülür, “millet” olma vasfı bile zedelenir.

Devrimcilere göre İslâm Medeniyeti bir “Arap Medeniyeti” idi. “Ümmet”olduğumuz için bir türlü “millet” olamamıştık! Yaşama biçimimizden kılık kıyafetimize, alfabemize, müziğimize kadar her şeyimizle “Araplaşmış”tık. Millet olmak için önce “ümmet” olmaktan kurtulmalıydık! Bunun için de “inkılâp” şarttı. Kıyafetimizden alfabemize, ezanımızdan müziğimize kadar her şeyin değişmesi gerekiyordu! Her şey değiştirilip güya millileştirildi…

Aslında milli adına getirilen “hayat nizamı”nın “Batı’yı taklit” olduğunu anlayana kadar yıllar geçti.

Vaktinde durumu fark edip direnmeye çalışanlar ise bir şekilde bertaraf edilmiş, bir millet topla-tüfekle değişmeye zorlanmıştı.

Başına “kültür ihtilâlı” gibi büyük bir felaket gelmiş üç millet var: Çinliler, Arnavutlar ve Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları (Çin Mao’nun ölümüyle bu kasnaktan kurtuldu, Arnavutluk da Enver Hoca’nın vefatından sonra kadîm kültürüne geri döndü, Türkiye ise düşe-kalka yürümeye çalışıyor)…

Artık görüntü itibariyle Fransızlara, İngilizlere, Almanlara benziyorduk...

Gerçi başımızda Fransız fötrü, ayağımızda İngiliz pantolonu, sırtımızda Amerikan montu ile huzurlu değildik, ama huzurlu görünmeye mecburduk. Aksi takdirde sehpalar göz kırpıyordu…

Her “kendini arama cehdi” darbelere gömülüyordu. Bahanelerinden arındırılıp sebep-sonuç ilişkisi içinde incelendiğinde 27 Mayıs (1960), 12 Mart (1971), 12 Eylül (1980) ve 28 Şubat (1997) darbelerinin özünde milletteki “diriliş cehdi”ni öldürme emeli açıkça görülebilir.

Bu ülkede, temeli “redd-i miras” olan bir “Kültür İhtilâli” gerçekleştirildi…

Etkileri hâlâ devam ediyor…

Meselâ toplum olarak birbirimizle barışık değiliz!..

Yeterince okumuyor, araştırmıyor, merak etmiyor, düşünmüyoruz…

“Teslimiyetçi” bir mantıkla yaşıyoruz!

Bunlar “Kültür İhtilâli”nin yan etkileridir. 

 

yeni akit

Google+ WhatsApp